Smocze skrzydła na dobranoc

Tata wziął Kubę za rękę i powiedział cicho: „Chodź, pokażę ci coś na dobranoc”. Tata przytulił Kubę, a księżycowe światło uniosło ich prosto na miękką, białą chmurę.

Na chmurze mieszkały małe smoki. Miały okrągłe brzuszki i skrzydła jak aksamitne parasolki, ale żaden ze smoków nie chciał złożyć skrzydeł do snu. Świetlik przysiadł Kubie na ramieniu i zaświecił łagodnie, jakby chciał powiedzieć: „Nie martw się, damy radę”.

„Nie chcemy spać, skrzydła są niewygodne!” – pisnął najmniejszy smoczek. Kuba usiadł obok niego na miękkiej chmurce i pomyślał chwilę.

„A może spróbujemy otulić skrzydło, tak jak tata otula mnie kołdrą?” – zaproponował Kuba. Tata uśmiechnął się i wyjął z kieszeni maleńki kawałek nieba pełen gwiazd – to był kocyk dla smoczych skrzydeł.

Kuba wziął róg gwiezdnego koca i przykrył nim pierwsze skrzydło, bardzo powoli, bardzo delikatnie. Smoczek westchnął z ulgą i zamknął oczy.

Świetlik pomrugał radośnie i poleciał do następnego smoczka. Kuba poszedł za nim i otulił kolejne skrzydło, a potem jeszcze jedno. Każde skrzydło chowało się pod gwiazdami jak pod ciepłą kołderką.

Tata pomagał, przytrzymując róg gwiezdnego koca i rozkładając go równo nad każdym skrzydłem. „Widzisz – szepnął do Kuby – czasem wystarczy zrobić coś bardzo łagodnie”.

Kiedy ostatnie skrzydło zniknęło pod gwiezdnym kocem, cała chmura ucichła. Smoki zasnęły, oddychając powoli jak małe obłoczki.

Kuba poczuł się zmęczony, ale szczęśliwy. Tata wziął Kubę na ręce, a srebrna drabinka łagodnie opuściła ich do pokoju, do miękkiego łóżka pod oknem.

Świetlik usiadł na parapecie i zamigotał po raz ostatni, jakby mówił dobranoc. Kuba otulił się kołdrą, tak jak wcześniej otulił smocze skrzydła gwiezdnym kocem, i zasnął spokojnie, tuż obok taty.