Antek i światełka w lesie

Słońce chowało się za drzewami, gdy Antek szedł razem z tatą leśną ścieżką. Liście szumiały cicho nad głowami, a cienie robiły się coraz dłuższe.

— Tato, drzewa szepczą — powiedział cicho Antek, mocniej ściskając tatę za rękę. Tata uśmiechnął się i odpowiedział spokojnie: — To tylko wiatr bawi się liśćmi, synku.

Nagle obok policzka Antka zamigotało małe światełko. To był Świetlik, który przyleciał zupełnie cicho i zawisł w powietrzu, mrugając przyjaźnie.

— Nie bój się — szepnął Świetlik. — Ja też lubię latać po zmroku. Popatrz, jak pięknie świecą tamte światełka przy ścieżce.

Antek spojrzał tam, gdzie wskazywał Świetlik, i zobaczył maleńkie grzybki przy ścieżce. Nad grzybkami migotały świetliki. Ich światło padało na mech. — Możesz je oglądać, ale nie dotykaj grzybów ani nie wkładaj ich do buzi — powiedział tata łagodnie.

— Popatrz, tato! Świetliki oświetlają grzybki! — zawołał Antek. Potem przyglądał się jednemu z grzybków z bezpiecznej odległości, stojąc tuż przy tacie na ścieżce, i wcale go nie dotykał. Tata objął go ramieniem i pokiwał głową. — Widzisz, synku, las ma swoje własne gwiazdki.

Antek postanowił iść dalej z tatą. Szli ścieżką, przy której rosły grzybki, i trzymali się za ręce. Świetlik leciał tuż przy jego ramieniu, mrugając przyjaźnie, jakby chciał powiedzieć, że dobrze sobie radzi.

Drzewa dalej szumiały, ale teraz ten szum brzmiał inaczej, jak cicha kołysanka. Antek poczuł, że strach gdzieś zniknął, zostawiając tylko ciepły blask świetlików i bliskość taty.

Wreszcie między drzewami zobaczył znajome światło okna. Dom był tuż obok, ciepły i przytulny, czekający na powrót.

Świetlik pomrugał na pożegnanie i schował się w gałęziach najbliższego drzewa. — Dobranoc, Tymku — szepnął cichutko.

W progu domu Antek odwrócił się jeszcze raz, żeby spojrzeć na ciemny las. Teraz już nie wydawał się straszny, tylko pełen małych, przyjaznych światełek.

Tata otulił Antka kocem w łóżku i pocałował go w czoło. Antek zamknął oczy, myśląc o grzybkach oświetlonych przez świetliki i małym Świetliku, i spokojnie zasnął.