Dobranoc dla owieczki

Na półce siedziały rzędem miękkie zwierzątka z farmy: owieczka, kaczuszka, konik i mała świnka. Zosia spojrzała na nie i ziewnęła cichutko. Mama uśmiechnęła się i powiedziała: „Czas ułożyć je do snu, tak jak ciebie”.

Tuż nad poduszką zamigotało ciepłe światełko. To był Świetlik, mały przyjaciel, który świecił jasno jak mała gwiazdka. „Pomogę wam życzyć dobranoc” - zaświergotał cichutko i usiadł na brzegu łóżka.

Zosia wzięła owieczkę do ręki i pogłaskała jej miękki grzbiet. „Dobranoc, owieczko” - szepnęła. Owieczka zamknęła oczka, jakby naprawdę zasnęła.

Potem przyszła kolej na kaczuszkę. Zosia przytuliła ją mocno i poklepała po żółtych piórkach. Świetlik zamrugał łagodnie, jakby też chciał powiedzieć dobranoc.

Konik czekał cierpliwie w kącie łóżka. Zosia podeszła do niego powoli i ułożyła go wygodnie na poduszce. „Śpij dobrze, koniku” - powiedziała cichym głosem.

Na końcu została mała świnka, najbardziej rozespana ze wszystkich. Zosia wzięła ją delikatnie i otuliła kocykiem po sam nosek. Świnka chrupnęła cichutko i od razu zasnęła.

Mama usiadła obok i popatrzyła na rządek śpiących zwierzątek. „Wszystkie mają zamknięte oczka” - szepnęła Zosia z dumą. Świetlik zamigotał jeszcze raz, trochę słabiej niż wcześniej.

„Teraz twoja kolej” - powiedziała mama i otuliła Zosię kołdrą. Zosia poczuła się ciepło i bezpiecznie, tak jak wszystkie zwierzątka na półce.

Świetlik zgasił swoje światełko prawie do końca, zostawiając tylko malutki, spokojny blask. „Dobranoc, Zosiu” - szepnął cichutko, jakby kołysanka.

Zosia zamknęła oczy, tak samo jak owieczka, kaczuszka, konik i świnka przed chwilą. Mama pocałowała jej czoło na dobranoc. Cały pokój pogrążył się w miękkiej, sennej ciszy.