Poduszka z chmury i Hania wśród gwiazd

Hania leżała na miękkiej chmurze, która wyglądała jak mała poduszka. Chmura unosiła się cichutko w górę, prosto między gwiazdy. Obok migotał Świetlik, rzucając ciepłe, złote światełko.

– Gotowa na podróż? – zapytał cicho Świetlik. Hania uśmiechnęła się i przytuliła się mocniej do miękkiej chmury. – Gotowa – szepnęła.

Chmura płynęła powoli obok pierwszej planety. Okrągła, pomarańczowa planeta cichutko ziewnęła, wypuszczając mały obłoczek pyłu. Hania pomachała jej małą ręką. – Dobranoc – powiedziała cicho.

Planeta mrugnęła do niej światełkiem i zasnęła jeszcze głębiej. Świetlik zaświecił mocniej, jakby się cieszył razem z Hanią. – Płyniemy dalej – szepnął.

Chmura mijała kolejne planety, jedna po drugiej. Niebieska planeta kołysała się leniwie, mała szara planetka chowała się za jasnym pierścieniem. Każdej planecie Hania mówiła cicho: «Dobranoc» – i każda odpowiadała jej miękkim mrugnięciem.

W pewnej chwili blask gwiazd zaczął przygasać. Hania poczuła się trochę zagubiona w tej ciszy. – Świetliku, dokąd teraz płyniemy? – zapytała.

Świetlik podleciał bliżej i usiadł na brzegu chmury. – A dokąd chciałabyś popłynąć? – zapytał. Hania zastanowiła się przez chwilę i wskazała ręką spokojny, cicho migoczący fragment nieba. – Chcę znaleźć miejsce, gdzie gwiazdy śpią spokojnie – powiedziała. Świetlik poleciał przodem, oświetlając drogę, a chmura popłynęła za nim w wybraną stronę.

Chmura zwolniła i zatrzymała się w miejscu, gdzie było cicho i spokojnie. Nie było tam żadnego hałasu, tylko delikatne migotanie Świetlika i miękkość chmury pod Hanią.

Hania wtuliła się w poduszkę z chmury i zamknęła oczy. Świetlik przysunął się blisko i zaświecił łagodnie, jak mała nocna lampka.

– Dobranoc, wszystkim planetom – wyszeptała Hania. – Dobranoc, Haniu – odpowiedział cicho Świetlik. I w tej ciszy, otulona miękką chmurą, Hania zasnęła spokojnie.