Słoik gwiezdnego pyłu

Na strychu u babci pachniało drewnem i kurzem. Lena trzymała babcię za rękę, a mały Świetlik fruwał tuż nad nimi, mrugając ciepłym światełkiem.

„Chodź, pokażę ci coś” – szepnęła babcia i sięgnęła na najwyższą półkę. Zdjęła stamtąd słoik owinięty grubą chustą. Choć słoik był stary, Lena z ciekawością podeszła bliżej.

Babcia zdmuchnęła kurz ze szkła. Przez szkło, jak przez mgłę, Lena zobaczyła maleńkie iskierki, które tańczyły powoli, jakby spały. „To światło gwiazd” – powiedziała babcia cicho. „Złapałam je dawno temu, w bardzo pogodną noc”.

Lena przyglądała się słoikowi, który babcia mocno trzymała. Iskierki przypominały jej małe, śpiące tancerki. Świetlik podleciał bliżej i zamigotał, jakby też chciał zajrzeć do środka.

„A po co jest to światło?” – zapytała Lena. Babcia uśmiechnęła się i wzięła Lenę za rękę. „Chodź, pokażę ci” – powiedziała i razem zeszły po skrzypiących schodach do sypialni Leny.

W pokoju było ciepło i cicho. Lena usiadła na łóżku. Babcia usiadła obok i ostrożnie trzymała słoik obiema rękami. Powoli odkręciła wieczko. Maleńka smużka światła uniosła się w powietrzu jak srebrny pyłek.

„Wybierz, gdzie mają zabłysnąć” – szepnęła babcia. Lena wskazała miejsce na poduszce, a babcia skierowała tam smużkę światła ze słoika. Na poszewce pojawiły się świetliste wzory jak małe gwiazdki.

Świetlik podleciał i oświetlił poduszkę swoim ciepłym światełkiem. Jego blask zatańczył obok małych gwiazdek. „Teraz twoje sny będą pełne gwiazdek” – powiedziała babcia i zakręciła wieczko.

Lena położyła się powoli i wtuliła głowę w miękką, błyszczącą poduszkę. Babcia przykryła Lenę kocem i pocałowała w czoło.

Świetlik zamigotał ostatni raz przy oknie, jakby mówił dobranoc. Lena zamknęła oczy, patrząc, jak delikatny blask iskierek tańczy na poduszce. Czekały ją już spokojne, piękne sny.