Garaż pełen snu

W garażu pachniało drewnem, a za oknem zapadał wieczór. Tymek klęczał na dywaniku obok pudełka z małymi samochodzikami. Tata trzymał w ręku kilka miękkich, ciepłych kocyków, malutkich jak chusteczki.

„Czas układać samochodziki do snu” – powiedział tata. Tymek wziął pierwszy samochodzik, czerwony, z błyszczącym zderzakiem, i postawił go delikatnie w małym łóżeczku w garażu.

Na parapecie zamigotało małe światełko. To Świetlik przyleciał, żeby popatrzeć, jak Tymek pracuje. Usiadł na brzegu pudełka i cichutko zaświecił, jakby mrugał do samochodzików.

Tymek przykrył czerwony samochodzik kocykiem, aż cały zniknął pod miękką tkaniną. Potem wziął niebieski, potem żółty, a tata pomagał trzymać kocyki równo, żeby żaden róg nie sterczał.

Nagle Tymek zauważył, że brakuje jednego samochodziku – małego, zielonego, z otwartym dachem. Zmartwił się trochę i zaczął szukać pod dywanikiem.

„Może Świetlik wie, gdzie on jest” – szepnął Tymek. Świetlik zamigotał mocniej i poleciał w stronę kąta garażu, tam gdzie leżała stara czapka taty.

Pod czapką Tymek znalazł zielony samochodzik, cichutko czekający w ciemności. Uśmiechnął się szeroko i przytulił go do siebie, zanim położył go w łóżeczku.

Teraz wszystkie samochodziki miały swoje kocyki. Czerwony, niebieski, żółty i zielony – każdy miał zgaszone światełka, jak senne oczka. Świetlik usiadł na krawędzi garażu i patrzył zadowolony.

Tata zgasił dużą lampę, zostawiając tylko ciepłą poświatę. Tymek ziewnął i oparł się o ramię taty, patrząc, jak samochodziki śpią rządkiem.

„Dobranoc, samochodziki” – szepnął Tymek. Świetlik zamrugał na pożegnanie i powoli zgasił swoje światełko, jak ostatni samochodzik zasypiający w garażu.

Tata wziął Tymka na ręce i zaniósł go do łóżka, otulając kołdrą tak samo ciepło, jak samochodziki kocykami. Tymek zasnął spokojnie, marząc o cichej jeździe przez senne ulice.