Tupie jak słonik

Był wieczór. W pokoju Neli paliła się mała lampka, a na łóżku siedział pluszowy słonik Tuptuś. Nela układała na dywanie drewnianą układankę. Kaczka, kotek, krowa.

Ostatni kawałek nie chciał wejść. Nela wcisnęła go raz. Nie pasuje. Drugi raz. Nie pasuje!

– Nie! – krzyknęła Nela.

Złość była wielka. Większa niż Nela. Nela rzuciła układankę na dywan. Potem krzyknęła jeszcze raz, bardzo głośno. Potem ugryzła rożek kołdry. A złość wcale nie chciała wyjść.

– Gdzie ją podziać? – zapytała Nela i tupnęła nogą. – Gdzie?

Na uchu słonika zaświecił Świetlik, malutki jak okruszek.

– A słonik co robi? – szepnął.

Nela spojrzała na Tuptusia. Słonik ma wielkie nogi. Słonik tupie.

– Będę tupać jak słonik! – zawołała Nela.

Tupu-tup, tupu-tup. Złość idzie w podłogę!

Nela tupała i tupała. Prawą nogą, lewą nogą. Tupu-tup, tupu-tup. Złość idzie w podłogę!

Trochę złości poszło. Ale trochę zostało jeszcze w buzi.

– W buzi jest jeszcze złość – powiedziała Nela. – Będę syczeć jak wąż.

Sss, sss, sss. Długo, aż do końca oddechu. Sss.

Złość z buzi poszła w powietrze. Ale trochę zostało jeszcze w rękach.

– A ręce? – szepnął Świetlik.

Nela pomyślała chwilkę. Ręce lubią przytulać.

– Przytulę się jak miś! – powiedziała Nela.

I objęła się mocno, mocno. Jak miś, kiedy śpi zimą. Ręce zrobiły się ciepłe i miękkie.

Tupu-tup, tupu-tup. Złość poszła w podłogę. Sss – w powietrze. A ręce przytuliły resztę. Nie było już nic. Tylko cichutko.

Nela podniosła układankę. Ostatni kawałek obróciła na drugą stronę. Klik! Pasuje. To była owieczka.

Do pokoju zajrzała mama.

– Słyszałam, jak tupie słonik – powiedziała.

– To ja – odpowiedziała Nela. – Złość poszła w podłogę.

Mama uśmiechnęła się i poprawiła kołdrę.

Nela położyła się i przytuliła Tuptusia. Słonik był miękki i pachniał snem.

– Dobranoc, słoniku – szepnęła Nela. – Dobranoc, złości.

Świetlik zamrugał na dobranoc na uchu słonika.

Tupu-tup, tupu-tup – cichutko, coraz ciszej. Aż nogi zasnęły. Ręce wtuliły się w słonika. A Nela zasnęła przy ostatnim cichym „sss”.