Liczy owieczki

Było już późno. Lampka świeciła na pomarańczowo, a z kuchni dobiegał cichy brzęk talerzy – to mama zmywała po kolacji. Ania leżała w łóżku i patrzyła w sufit. Sen nie przychodził.

– Policz owieczki – powiedziała mama, kiedy zajrzała na dobranoc. – Jedna, druga, trzecia. Zanim doliczysz do dziesięciu, zaśniesz.

Ania zamknęła oczy. Zaraz pojawił się płotek, zielona łączka i owieczki. Puchate, białe, z małymi czarnymi noskami.

– Raz – policzyła Ania.

Pierwsza owieczka podeszła do płotka i stanęła.

– Chce mi się pić – powiedziała. – Nie skaczę, dopóki się nie napiję.

I usiadła na trawie, obrażona.

– Dwa – powiedziała Ania trochę głośniej.

Druga owieczka nie skoczyła wcale. Zaczęła tańczyć. Hop, obrót, hop! Ogonek wirował jak wiatraczek, a kopytka stukały: tup, tup, tup.

– Trzy!

Trzecia owieczka zatrzymała się przed płotkiem i tupnęła.

– Wcale nie jestem trzy – powiedziała. – Jestem pierwsza! Zawsze byłam pierwsza!

Pierwsza owieczka podniosła głowę z trawy.

– Nieprawda, to ja!

I zaczęły się kłócić: beee, beee, beee.

Ania otworzyła oczy. Sufit był ten sam. Sen nie przyszedł.

– Policzę szybciej – postanowiła Ania. – Raz-dwa-trzy-cztery!

Ale owieczki rozbiegły się po łączce jak kulki piany. Jedna pod krzakiem, druga na pagórku, trzecia za płotkiem.

– To policzę od końca – spróbowała Ania. – Dziesięć, dziewięć, osiem…

Owieczki tylko zamrugały. Nie wiedziały, która jest osiem. Żadna nie chciała być osiem.

Na parapecie zamigotało zielone światełko. Świetlik, malutki robaczek, przysiadł na brzegu doniczki.

– Dużo tu owieczek – szepnął. – A co one właściwie chcą robić?

Ania pomyślała. Pierwsza chciała pić. Druga chciała tańczyć. Trzecia chciała być pierwsza.

– One nie chcą być liczone – powiedziała Ania powoli. – One chcą, żeby się nimi zająć.

Ania znów zamknęła oczy. Na łączce stanęło wiaderko z czystą wodą.

– Proszę, napij się – powiedziała Ania do pierwszej owieczki.

Owieczka piła długo, chlap, chlap, a potem ziewnęła i położyła się pod płotkiem. Zasnęła.

Druga owieczka jeszcze tańczyła.

– Zatańcz ostatni taniec – poprosiła Ania. – Bardzo, bardzo powolny.

Hop… obrót… hop… Owieczka kręciła się coraz wolniej i wolniej, aż usiadła obok pierwszej i zwinęła się w kłębek.

– A ty możesz być pierwsza – szepnęła Ania do trzeciej. – Pierwsza, która śpi obok mnie.

Trzecia owieczka bardzo się ucieszyła. Podeszła do łóżka cichutko, na czubkach kopytek, i położyła głowę na kołdrze. Ciepła, puchata, cichutka.

Świetlik przygasł na doniczce.

– Została jeszcze jedna – szepnął.

Ania rozejrzała się po łączce. Pierwsza spała pod płotkiem, druga w kłębku, trzecia na kołdrze. Kto jeszcze został? Ktoś w piżamie, z głową na poduszce.

– To ja – szepnęła Ania.

Z kuchni dobiegał cichy brzęk, lampka świeciła na pomarańczowo, a obok leżała puchata głowa owieczki. Ostatnia owieczka ziewnęła, naciągnęła kołdrę pod brodę i zasnęła. Cichutko, jak wszystkie.