Pierwszy dzień w przedszkolu

Rano za oknem świeciło słońce, a na krzesełku leżały ubrania: spodnie, bluza i skarpetki w kropki. Dziś był pierwszy dzień w przedszkolu. Kuba siedział na łóżku i trzymał pod pachą pluszowego zajączka.

– Chodź, ubieramy się – powiedziała mama.

– Jeszcze chwilkę – powiedział Kuba i schował się pod kołdrę razem z zajączkiem.

Pod kołdrą było ciepło i ciemno. Ale mama zajrzała do środka i połaskotała go w stopę.

– Zajączek też idzie do przedszkola – powiedziała. – Ktoś musi go zaprowadzić.

No i Kuba włożył spodnie. Potem bluzę. A skarpetki w kropki włożył całkiem sam.

Przed przedszkolem mama podała Kubie rękę. Ręka mamy była duża i ciepła. Kuba trzymał ją mocno, mocno, a zajączka ściskał pod pachą.

– Jeszcze chwilkę – szepnął Kuba.

Mama przykucnęła i przytuliła Kubę razem z zajączkiem.

W szatni pachniało kredkami i jabłkami. Dzieci zdejmowały kurtki, a pani śpiewała im wesołe „dzień dobry”. Drzwi do sali były otwarte. Kuba stanął za nimi i wyjrzał tylko jednym okiem.

– Jeszcze chwilkę – mruknął.

Wtedy coś zaświeciło w kieszonce bluzy. Zielona iskierka. To Świetlik, malutki robaczek, wskoczył do środka i zamigotał.

– Co widzisz tym jednym okiem? – szepnął.

Kuba popatrzył uważniej. Przy ścianie stały szafki, a na każdej był znaczek. Jabłuszko. Piłka. Słoneczko. I zajączek! Taki sam jak ten pod pachą.

– To moja szafka – powiedział Kuba cicho. I zrobił krok. Jeden, do środka.

Przy szafce z zajączkiem stał chłopiec w czerwonej bluzie. Trzymał w ręku małego pluszowego pieska. Popatrzył na zajączka, a Kuba popatrzył na pieska.

– Twój? – zapytał chłopiec.

– Mój – odpowiedział Kuba. – A ten jest twój?

Chłopiec kiwnął głową. Piesek i zajączek dotknęły się noskami. Dzień dobry.

– Wrócę po obiedzie – powiedziała mama i pomachała od drzwi.

Kuba pomachał też, jedną ręką, bo w drugiej miał zajączka.

Po obiedzie mama naprawdę przyszła, tak jak obiecała. A wieczorem Kuba leżał już w swoim łóżku. Zajączek był obok, a w bluzie na krzesełku cichutko świecił Świetlik.

– Jutro znowu przedszkole – powiedziała mama.

– Jeszcze chwilkę… – ziewnął Kuba. – I znowu szafka. I piesek.

Mama pocałowała Kubę w czoło i poprawiła kołdrę.

Kuba zamknął oczy. Zajączek zamknął swoje. Kuba zasnął spokojnie, bo mama powiedziała „wrócę” i naprawdę wróciła. Jutro też wróci.