Nocne cienie

Mama pocałowała Anię na dobranoc i zgasiła światło. Pstryk. W pokoju zrobiło się ciemno.

Ania otworzyła szeroko oczy.

Przy ścianie stało coś dużego. Na krześle siedziało coś garbatego. A w kącie coś czarnego i wysokiego.

– Mamo! – zawołała Ania. – Zapal światło!

Mama zajrzała przez drzwi. Z korytarza wpadł jasny pasek.

– Jestem tuż obok – powiedziała. – Zmywam w kuchni. Spróbuj jeszcze chwilkę.

I zostawiła drzwi uchylone, na szerokość paluszka.

Ania schowała się pod kołdrę. Cała, aż po czubek głowy. Pod kołdrą było ciepło i ciemno, ale to była inna ciemność. Swoja. Tylko nic nie było widać.

Ania wystawiła nos. Coś garbatego wciąż siedziało na krześle.

– Mamo! – zawołała Ania.

– Jestem – odpowiedziała mama z kuchni. – Słyszę cię.

Wtedy na parapecie zaświeciło zielone światełko. Malutkie jak ziarenko groszku. To Świetlik.

– Dobry wieczór – szepnął. – Co się dzieje?

– Tam coś siedzi – szepnęła Ania. – Na krześle. Garbate.

Światełko poleciało do krzesła i zaświeciło troszkę jaśniej. Na krześle leżała kurtka. Zwinięta, z kapturem.

– Co to? – zapytał Świetlik.

– Moja kurtka – powiedziała Ania. – Ona odpoczywa po spacerze.

– Właśnie – szepnęło światełko. – W nocy wszystko odpoczywa.

– A tam? – Ania pokazała palcem na coś dużego przy ścianie.

Światełko poleciało do ściany. To był miś. Duży, pluszowy, z jednym uchem do góry.

– Miś! – zawołała Ania. – On odpoczywa. Tak jak ja.

W kącie zostało jeszcze coś czarnego i wysokiego. Ania wzięła głęboki oddech.

– Mamo! – zawołała cichutko, tak na wszelki wypadek.

– Jestem – odpowiedziała mama. – Zaraz przyjdę.

Ale Ania nie czekała. Spojrzała w kąt i powiedziała sama do siebie: „To szafa. Moja szafa. Ona też odpoczywa”.

Świetlik zaświecił w kącie. Szafa stała jak zawsze. Z tą samą klamką, z tą samą naklejką z kotkiem.

Mama weszła do pokoju i usiadła na łóżku.

– Widzę, że ktoś tu ma dzielne oczy – powiedziała.

Mama pogłaskała Anię po policzku, a jej ręka pachniała jabłkiem i ciepłą wodą.

– Mamo, w nocy wszystko jest takie samo – powiedziała Ania. – Kurtka, miś i szafa. Tylko odpoczywają.

– Tak – szepnęła mama. – A ty odpoczywasz razem z nimi.

Świetlik usiadł na parapecie. Nie odleciał. Świecił malutko, jak ziarenko groszku, i nigdzie się nie wybierał.

– Zostanę tu – szepnął. – Na oknie.

Ania przytuliła misia. Kurtka odpoczywała na krześle, szafa odpoczywała w kącie, a mama była tuż obok. Na parapecie świeciło ziarenko groszku. Ania zamknęła oczy i też odpoczęła. Aż do rana.