Deszczowa kołysanka: Zosia usypia deszcz

Za oknem pada deszcz. Kap, kap, kap. Zosia leży w łóżeczku, tuż przy oknie. Na lampce śpi Świetlik, zwinięty w kulkę.

Kap! Kropelka puka w szybę. Kap, kap! Jeszcze dwie. Deszcz chce wejść do środka.

– Wpuść mnie – prosi deszcz. – U ciebie cieplutko.

Nie, deszczu. Tu się śpi. Zosia podnosi rączkę. Klep, klep w szybę. Kropelka spływa w dół. Kap. Śpi.

Szur! Mokry listek przykleił się do okna. Żółty jak łódeczka. Szur, szur! Listek też chce wejść. Klep, klep. Listek zjeżdża w dół. Szur. Śpi.

Tuk! Deszczyk puka w dach. Tuk, tuk, tuk!

– Wpuść mnie, Zosiu! – prosi deszczyk.

Klep, klep. Cicho, deszczyku. Tuk. Już tylko jedno tuk. Śpi.

Mama siada przy łóżeczku i głaszcze Zosię po główce. – Uśpiłaś deszcz – szepcze mama. – Ćśś.

Kap – śpi kropelka. Szur – śpi listek. Tuk – śpi deszczyk. Świetlik na lampce otwiera jedno oczko. I zaraz zamyka.

Zosia ziewa. Otulona kocykiem, cieplutka. Rączka opada na kołderkę. Klep. Oczka się zamykają.

Za oknem cicho. Deszcz śpi. Listek śpi. Świetlik śpi. A kto uśpił cały deszcz? Zosia. Ćśś.