Kolęda dla zasypiającego miasta

Wigilia się skończyła. Talerze były już umyte, choinka mrugała w kącie, a Tymek leżał w łóżku i wcale nie spał. Na czubku choinki, tuż pod gwiazdą, spał Świetlik. Nawet nie świecił, tak się najadł makowca.

W uszach Tymka wciąż dzwoniły dzwonki. W brzuchu tańczyły pierogi. A pod powiekami błyszczały świeczki, opłatek i wielka gwiazda.

– Za dużo świąt – szepnął Tymek do sufitu. – Nie zmieszczę się w sen.

Tymek spróbował liczyć owieczki. Ale owieczki szły parami, w czapkach z pomponami, i śpiewały kolędy. Jedna miała nawet dzwonek.

Potem Tymek naciągnął kołdrę na głowę. Pod kołdrą było ciemno i ciepło, ale serce stukało jak mały bębenek: bum, bum, bum.

Z kuchni dobiegał cichy brzęk filiżanek i przyciszone głosy dorosłych. Tymek wstał i podszedł do okna. Szyba była zimna jak sopel. Za nią leżało miasto, całe w śniegu, ciche i ciemne. Tylko gdzieniegdzie świeciło jakieś okno.

– Całe miasto już śpi – powiedział Tymek. – Jak ono to robi? Pójdę posłuchać.

Na choince otworzyło się jedno zielone oczko.

– Teraz? W nocy? – mruknął Świetlik sennie.

– Tylko na chwilkę. Tak, jak się chodzi w snach.

– No dobrze – zgodził się robaczek i ziewnął. – Tak bywa tylko w snach i w Wigilię.

I szyba zrobiła się miękka jak firanka. Tymek przeszedł przez nią, lekki jak płatek śniegu, i stanął na dachu. Śnieg nie był zimny, tylko puszysty jak kołdra. Noc pachniała choinką i dymem z kominów. Zielone światełko leciało z tyłu, wolno, i co chwilę przysypiało w locie.

Pierwszy dach należał do piekarza. Z komina nie szedł dym, tylko chrapanie. Chrrr… pssss. Chrrr… pssss. Piekarz spał w fotelu z piernikiem na brzuchu, a piernik unosił się i opadał.

– To jest dźwięk do zasypiania – szepnął Tymek i schował go do kolędy. – Lulajże, lulaj, chrrr… pssss.

Drugi dach: starsza pani z kotem na kolanach. Pani spała, kot nie. Kot mruczał jak malutki silniczek: mrrr, mrrr, mrrr.

– Mogę pożyczyć? – zapytał Tymek. Kot machnął ogonem, że tak.

– Lulajże, lulaj, chrrr… pssss, mrrr, mrrr.

Trzeci dach był najwyższy: wieża kościoła. Wielki dzwon wisiał w ciemności i nic nie robił.

– Dzwon w nocy nie śpiewa – szepnął Świetlik. – Lećmy dalej.

– Cicho – powiedział Tymek. – On ziewa.

I naprawdę: dzwon ziewnął, cichutko, jak dzwon, który skończył pracę. Biiim… aaa. I jeszcze raz: biiim… aaa.

– Racja – przyznał robaczek. – Nie znam się na dzwonach.

– Lulajże, lulaj, chrrr… pssss, mrrr, mrrr, biiim… aaa.

Kolęda robiła się coraz dłuższa i coraz cichsza. Tymek śpiewał ją miastu, a miasto słuchało i spało jeszcze mocniej. Śnieg na dachach leżał równo jak pościel.

Aż Tymek zobaczył jedno okno, w którym paliła się lampka. Za oknem stała choinka z wielką gwiazdą, a na łóżku leżała jego własna kołdra, odrzucona na bok.

– Moje okno – szepnął Tymek. – Tu jeszcze nikt nie śpi. I w kolędzie brakuje jednego dźwięku. Mojego.

Tymek wśliznął się pod kołdrę. Była jeszcze cieplutka. Świetlik wrócił na czubek choinki, pod gwiazdę, i zasnął, zanim zdążył coś powiedzieć.

Tymek zaśpiewał całą kolędę od początku, najciszej, jak się da. Lulajże, lulaj. Chrrr… pssss – to piekarz. Mrrr, mrrr – to kot. Biiim… aaa – to dzwon.

I na końcu jeszcze jeden dźwięk, jego własny. Cichy oddech, równy jak śnieg. Wdech… wydech. Wdech… wydech.

Dzwonki ucichły. Pierogi zasnęły. A miasto miało nareszcie całą kolędę: piekarza, kota, dzwon i Tymka.