Wieloryb, który śpiewał kołysanki

Nocą w pokoju Ani zrobiło się cicho. Zza ściany dobiegało tylko brzęczenie łyżeczki: mama piła w kuchni herbatę. Ania leżała w łóżku i patrzyła na niebieski dywan.

Dywan zaszumiał. Szszy, szszy. Zrobił się mokry, głęboki i słony. Przy łóżku, tam gdzie stały kapcie, plusnęła fala. A z fali wynurzył się mały wieloryb.

– Nie mogę zasnąć – westchnął wieloryb. – Bulk, bulk.

Woda chlupnęła mu przy pyszczku. Miał okrągłe oczy i grzbiet błyszczący jak mokry kamień.

Ania usiadła na brzegu łóżka.

– Ja też czasem nie mogę – powiedziała. – Spróbuj policzyć rybki.

Wieloryb zaczął liczyć. Jedna rybka, druga, trzecia… Ale rybki pływały w kółko i mieszały się. Trzecia była znowu pierwsza.

– Nie mogę zasnąć – westchnął wieloryb. – Bulk, bulk.

– To pokołysz się na falach – poradziła Ania.

Wieloryb położył się na wodzie. Fala w górę, fala w dół. W górę, w dół! Coraz wyżej! Wieloryb chichotał i wcale nie był śpiący.

– Nie mogę zasnąć – westchnął wieloryb. – Bulk, bulk.

– Schowaj się w wodorostach – szepnęła Ania. – Tam jest ciemno i miękko.

Wieloryb zanurkował w zielone wodorosty. Ale wodorosty łaskotały go w brzuch i w płetwy.

– Hi, hi! Łaskoczą! – zawołał wieloryb i wynurzył się z powrotem.

Nad łóżkiem zaświeciła zielona iskierka. Świetlik! Przysiadł na abażurze lampki i zamigotał.

– A co robi mama, kiedy ty nie możesz zasnąć? – zapytał cichutko.

Ania pomyślała chwilę.

– Śpiewa – powiedziała Ania. – Kołysankę.

Ania wzięła głęboki oddech i zaśpiewała cichutko: „Śpij, wielorybie, śpij, morze już śpi. Fale szumią cichutko: szszy, szszy, szszy”.

Świetlik migał w rytm piosenki. Raz jaśniej, raz ciemniej. Jak latarenka na falach.

Wieloryb zamknął jedno oko. Potem drugie. A potem… zanucił. Najpierw cichutko, gdzieś w środku brzucha. Potem głośniej. Uuu-uuu. Uuu-uuu.

Głos wieloryba popłynął po wodzie daleko, daleko. Do rybek. Do krabów. Do rozgwiazd.

Rybki przestały pływać w kółko i zasnęły w wodorostach. Kraby schowały się w piasku. Nawet fale przestały skakać i tylko cicho szumiały.

– Śpiewasz kołysankę całemu morzu – szepnęła Ania.

– Uuu-uuu – odpowiedział wieloryb. – Tobie też.

Ania położyła głowę na poduszce. Morze szumiało coraz ciszej, aż znowu było niebieskim dywanem. Kapcie stały suche. Świetlik kołysał się w rytm ostatniego „uuu”.

Na dnie snu Ani mały wieloryb śpiewał coraz ciszej, aż całe morze zmieściło się pod poduszką.